
Μεγαλύτερη ευελιξία και ρεαλισμό ζητούν οι ξενοδόχοι για το νέο Χωροταξικό του Τουρισμού
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ) αναγνωρίζει τη σημασία της θεσμοθέτησης του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό ως αναγκαίου εργαλείου εθνικού σχεδιασμού για τον κλάδο, επισημαίνει ωστόσο ότι βασικές προβλέψεις του χρειάζονται μεγαλύτερο ρεαλισμό και ευελιξία.
Σύμφωνα με την ΠΟΞ, οι οριζόντιοι περιορισμοί που προβλέπονται δεν λαμβάνουν επαρκώς υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις πραγματικές ανάγκες κάθε τουριστικού προορισμού. Ρυθμίσεις όπως τα προκαθορισμένα όρια δυναμικότητας και οι πρόσθετες γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως υποστηρίζει, ενδέχεται να δημιουργήσουν εμπόδια στην ανάπτυξη, αυξάνοντας το κόστος και την επενδυτική αβεβαιότητα ακόμη και για μικρές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον καθορισμό οριζόντιων ορίων κλινών, τα οποία, κατά την Ομοσπονδία, δεν βασίζονται σε επαρκώς τεκμηριωμένα και αντικειμενικά κριτήρια που να συνδέονται με τα πραγματικά δεδομένα κάθε προορισμού. Η εφαρμογή τέτοιων μέτρων μπορεί να οδηγήσει σε απαξίωση ιδιοκτησιών, κατάτμηση της γης, αύξηση της δομημένης επιφάνειας, επιβάρυνση του τοπίου, περιορισμό των οικονομιών κλίμακας και υπονόμευση της βιωσιμότητας των τουριστικών μονάδων.
Ζητούμενο η ισότιμη ρύθμιση της βραχυχρόνιας μίσθωσης
Η ΠΟΞ επισημαίνει παράλληλα την ασυμμετρία που, όπως αναφέρει, υπάρχει μεταξύ της ρύθμισης της ξενοδοχειακής δραστηριότητας και της βραχυχρόνιας μίσθωσης.
Ενώ για τις νόμιμα αδειοδοτημένες ξενοδοχειακές μονάδες προβλέπονται συγκεκριμένοι και δεσμευτικοί περιορισμοί, για τη βραχυχρόνια μίσθωση το πλαίσιο περιορίζεται σε γενικές αναφορές, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένα μέτρα εφαρμογής.
Όπως τονίζει η Ομοσπονδία, αποτελεσματικός χωρικός σχεδιασμός δεν μπορεί να υπάρξει όταν μία δραστηριότητα που ασκεί ολοένα μεγαλύτερη πίεση στους προορισμούς αντιμετωπίζεται χωρίς ξεκάθαρους κανόνες και υποχρεώσεις.
Έμφαση στις υποδομές αντί για περισσότερους περιορισμούς
Για την ΠΟΞ, η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται μέσω της επιβολής περισσότερων περιορισμών, αλλά μέσα από επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές, όπως το νερό, η ενέργεια, η διαχείριση αποβλήτων και οι μεταφορές.
Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η φέρουσα ικανότητα κάθε προορισμού θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δυναμικό μέγεθος, το οποίο προσαρμόζεται στις πραγματικές συνθήκες και ανάγκες κάθε περιοχής και όχι ως ένας στατικός και ενιαίος κανόνας.
Κατά την Ομοσπονδία, ένα χωροταξικό πλαίσιο που περιορίζεται στην επιβολή ορίων, χωρίς παράλληλα να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων των προορισμών, δεν προσφέρει ουσιαστικές λύσεις, αλλά μεταθέτει τις ευθύνες και αναβάλλει τις αναγκαίες παρεμβάσεις.






















